پس از کاشت پایه ایمپلنت و گذشت دوره ترمیم، در بعضی روشهای درمان لازم است لثه روی آن باز شود تا مراحل آمادهسازی برای نصب روکش ادامه پیدا کند. این مرحله که اکسپوز ایمپلنت یا نمایانسازی ایمپلنت نام دارد، معمولاً با بیحسی موضعی انجام میشود. اما آیا همه افراد به آن نیاز دارند و مراقبتهای بعد از آن چیست؟ در این مقاله، زمان انجام، مراحل، میزان درد و نکات مراقبتی این درمان را بررسی میکنیم.
باز کردن لثه روی ایمپلنت مدفون
معمولاً ۳ تا ۶ ماه پس از کاشت
درد قابلتوجهی احساس نمیشود
شکلگیری لثه اطراف ایمپلنت
اکسپوز ایمپلنت یا نمایانسازی ایمپلنت، باز کردن بافت لثه روی ایمپلنت مدفون برای دسترسی به قسمت بالایی آن است. این کار معمولاً در مرحله دوم جراحی ایمپلنت انجام میشود. دندانپزشک پس از کنار زدن لثه، پیچ پوشاننده ایمپلنت را باز میکند و قطعهای به نام هیلینگ اباتمنت روی آن قرار میدهد.
هیلینگ از لثه بیرون میماند و به شکلگیری بافت اطراف محل اتصال دندان آینده کمک میکند. در این مرحله، پایه جدیدی داخل استخوان کاشته نمیشود؛ همان پایهای که قبلاً در استخوان فک قرار گرفته، برای ادامه درمان آماده میشود.
خیر. نیاز به اکسپوز به روش جراحی اولیه بستگی دارد. در روش دومرحلهای، ایمپلنت زیر لثه قرار میگیرد و بافت روی آن بخیه میشود. پس از سپری شدن دوره ترمیم، برای دسترسی به ایمپلنت باید لثه باز شود.
در روش یکمرحلهای، هیلینگ معمولاً از همان جلسه کاشت روی ایمپلنت نصب میشود و بالای لثه باقی میماند؛ بنابراین اغلب نیازی به جراحی جداگانه برای نمایانسازی نیست. انتخاب روش به شرایط استخوان، ثبات اولیه ایمپلنت، نیاز به پیوند و برنامه درمان بستگی دارد. دومرحلهای بودن بهتنهایی نشانه دشوار بودن یا پایینتر بودن کیفیت درمان نیست.
نمایانسازی ایمپلنت معمولاً پس از چند ماه و زمانی انجام میشود که دندانپزشک اتصال مناسب ایمپلنت به استخوان را تأیید کند. بازه حدود ۳ تا ۶ ماه در بسیاری از درمانها رایج است، اما برای همه افراد یکسان نیست.
کیفیت استخوان، محل کاشت، میزان ثبات اولیه و انجام پیوند استخوان یا جراحی سینوس بر زمانبندی اثر میگذارند. در بعضی شرایط میتوان زودتر اقدام کرد و گاهی به زمان بیشتری نیاز است.
گذشتن تعداد مشخصی ماه، بهتنهایی برای شروع مرحله دوم کافی نیست. معاینه و بررسی تصاویر رادیوگرافی در تصمیمگیری نقش دارند.
این درمان معمولاً بهصورت سرپایی و با بیحسی موضعی انجام میشود. مراحل اصلی عبارتاند از:
پیش از پایان جلسه، تناسب قطعه و نبود فشار نامناسب از طرف دندان مقابل نیز بررسی میشود.
نمایانسازی میتواند با برش کوچک جراحی، پانچ بافت یا در بعضی موارد با لیزر انجام شود. در روش پانچ، بخش کوچکی از لثه روی ایمپلنت برداشته میشود؛ این روش زمانی مناسب است که مقدار و موقعیت بافت لثه اجازه بدهد.
لیزر در برخی شرایط میتواند خونریزی حین کار را کاهش دهد، اما برای همه بیماران بهترین انتخاب نیست. اگر جابهجایی یا حفظ لثه اهمیت داشته باشد، برش جراحی کنترل بیشتری فراهم میکند.
هنگام نمایانسازی، بهدلیل بیحسی موضعی معمولاً درد قابلتوجهی احساس نمیشود؛ بااینحال، احساس فشار یا تماس ابزار طبیعی است. اگر حین کار درد ایجاد شود، باید همان موقع به دندانپزشک اطلاع داد تا بیحسی بررسی شود.
پس از برطرف شدن بیحسی، کمی درد، حساسیت یا سوزش لثه ممکن است وجود داشته باشد. در موارد ساده، ناراحتی معمولاً از جراحی اولیه کاشت کمتر است و طی چند روز کاهش مییابد.
شدت درد به وسعت دستکاری بافت و نیاز به بخیه بستگی دارد. درد افزایشی یا دردی که پس از بهبود دوباره شدید میشود، نیازمند بررسی است.
نمایانسازی یک ایمپلنت در شرایط ساده معمولاً کاری کوتاه است و ممکن است در حدود ۱۵ تا ۳۰ دقیقه انجام شود. زمان کل مراجعه با احتساب معاینه، بیحسی و آموزش مراقبتها بیشتر خواهد بود. تعداد ایمپلنتها و نیاز به اصلاح بافت لثه میتوانند مدت کار را افزایش دهند.
بخیه همیشه لازم نیست. اگر دسترسی با بازکردن محدود بافت فراهم شود، ممکن است درمان بدون بخیه پایان یابد. در مقابل، زمانی که لثه کنار زده یا جابهجا میشود، بخیه به ثابت ماندن بافت کمک میکند. زمان بررسی یا برداشتن بخیه را دندانپزشک مشخص میکند.
هیلینگ اباتمنت قطعهای موقت است که پس از نمایانسازی روی ایمپلنت بسته میشود. وظیفه اصلی آن، کمک به ترمیم و شکلگیری لثه در اطراف محل خروج قطعه از بافت است. اباتمنت نهایی، اتصال بین پایه ایمپلنت و روکش را فراهم میکند. بنابراین هیلینگ و اباتمنت نهایی نقش یکسانی ندارند.
دیدن یک قطعه فلزی کوچک بالای لثه بعد از اکسپوز معمولاً طبیعی است. این قطعه دندان نهایی نیست و نباید با زبان، انگشت یا ابزار دستکاری شود. ارتفاع و قطر آن نیز با توجه به ضخامت لثه و طرح درمان انتخاب میشود.
هدف مراقبتها، جلوگیری از آسیب به زخم و تمیز نگهداشتن اطراف هیلینگ است. دستور اختصاصی جراح، بهویژه در صورت پیوند یا جابهجایی لثه، اولویت دارد.
در روزهای ابتدایی، تخممرغ نرم، پوره، ماست و سوپ ولرم راحتتر تحمل میشوند. بهتر است با سمت مقابل غذا جویده شود.
خوراکیهای سفت، ترد یا چسبنده ممکن است به زخم فشار بیاورند یا اطراف هیلینگ گیر کنند.
نبود درد به معنی مناسب بودن فشار مستقیم روی هیلینگ نیست؛ بازگشت به غذای معمول در جراحی گستردهتر طولانیتر است.
تمیز نگهداشتن دهان ضروری است، چون تجمع پلاک میتواند التهاب لثه اطراف هیلینگ را بیشتر کند. دندانهای دیگر را طبق معمول تمیز کنید، اما درباره زمان شروع مسواک مستقیم روی محل جراحی از دندانپزشک راهنمایی بگیرید.
پس از اجازه درمانگر، معمولاً تمیزکردن ملایم با مسواک نرم توصیه میشود. وارد کردن فشار به بخیه یا استفاده از ابزار نوکتیز برای خارج کردن غذا مناسب نیست.
اگر دهانشویه کلرهگزیدین تجویز شده، آن را با غلظت، دفعات و مدت تعیینشده مصرف کنید. استفاده طولانی و خودسرانه میتواند باعث تغییر مزه و لکهگرفتن دندانها شود.
آنتیبیوتیک برای همه افراد و همه موارد نمایانسازی ضروری نیست. نیاز به آن به وضعیت بیمار، وجود عفونت، نوع جراحی و اقدامات همراه بستگی دارد. درد خفیف پس از درمان بهتنهایی نشانه عفونت نیست و دلیل مناسبی برای شروع خودسرانه آنتیبیوتیک محسوب نمیشود.
برای آگاهی از نحوه درمان ایمپلنت دندان، با متخصص ایمپلنت مشورت کنید.
رزرو نوبت مشاوره